પડઘા

તપતી રેતી પર ઉઘાડા પગે ચાલુ છું,
છું અહી જ પણ ક્યાંક ખોવાઈ જતો લાગુ છું.
દરિયો પણ મારા મનની જેમ અશાંત બન્યો છે,
જાણે અજાણે બે ઘડીનો દોસ્ત બન્યો છે.
સમયના આ થોડા પલ જ્યાં એકલા લાગતાં'તા,
મારા પગલાઓ ત્યાં છાપ ચાર છોડતા'તા.

ઉંચી ટેકરીએ સુરજને નિહાળું છું.
આંખોમાં આંખો નાખી એની ગરમીને પડકારું છું.
કેટલું ટક્યો એ ખ્યાલ નથી,
પણ આંખે અંધારા પડતા'તા.
જ્યાં ડગ્યો હું ક્ષણભાર માટે,
જોયું તો માનસ હું એક
પણ પડછાયા બે પડતા'તા.

આ ગડમથલથી થાકી જવાઈ છે.
મને મુક્ત થવું છે.
જ્યાં મેં મારા અસ્તિત્વના ઘડનારાને બુમ પાળી,
"તું તે વળી કોણ છે?"
ત્યાં બોલ્યો ફક્ત હું ને પાછળ પડઘા બે પડતા'તા.